Van lineair naar ritmisch

Je jaar, je maand, je week, je dag. We behandelen elk tijdsframe als een blok in een diagram. Start-stop-start-stop. Hoekig, staccato, afgemeten. Alsof tijd een reeks aan-en-uitschakelingen is.

Maar tijd is geen blokdiagram. Tijd is een golf, een sinus. Het is vloeiend, ritmisch en eindeloos doorlopend.

Natuurlijke en culturele cycli

De eenheden die de structuur vormen van ons leven en werk zijn bedacht. Het is een ontwerp dat de mens en de economie dient, losjes gebaseerd op natuurlijke ritmes.

De dag en het jaar zijn direct gerelateerd aan natuurlijke cycli: de rotatie van de aarde om haar eigen as en de reis van de aarde om de zon. En ooit was een maand één cyclus van de maan. Met twaalf van die cycli kom je echter zo’n elf dagen te kort voor een jaar. Dus is op zeker moment het zonnejaar tot standaard gemaakt, met maanden met een ongelijk aantal dagen tot gevolg. En een hele korte februari-maand. Dan is er nog de week. Als gevolg van christelijke tradities heeft die 7 dagen gekregen, waarvan de zevende dag als rustdag is bestempeld. De week is dus echt een cultureel ritme. De maanden zoals we die nu kennen zijn een mix van natuurlijk en cultureel. Ze zijn zo goed ingeburgerd dat het nauwelijks nog voor te stellen is dat het anders kan en ooit ook anders was. Het hoeft ook niet anders, als we al die eenheden maar weer gaan zien als cycli, als oneindige ritmes met een andere frequentie.

Tijd is geld

Sinds de industriële revolutie zijn economie en productiviteit de boventoon gaan voeren in ons werk en leven. Alles is meetbaar gemaakt en het nuttigheidsbeginsel is overal in doorgedrongen. Alle tijd is geld en moet ‘dus’ nuttig besteed worden. De definitie van nuttig is daardoor verworden tot een volledig economisch en in geld uit te drukken concept.

Rond dezelfde tijd werd ook het kunstlicht geïntroduceerd en was onze afhankelijkheid van en verbinding met het licht buiten voorbij. Ieder uur van iedere dag, en elk moment in een jaar kon vanaf dat moment gemaximaliseerd worden. De uitspraak ‘morgen weer een dag’ kwam gelijk te staan aan langzaam, verlies en suboptimalisatie.

Tijd is niet geld

Maar tijd is veel meer dan alleen maar geld. Tijd is ook aandacht, verbinding, liefde, creativiteit, geluk, plezier, verdriet en nog zoveel meer. Tijd is waardevol. Het gevolg kan geld zijn, maar tijd is niet gelijk aan geld. Je kunt het niet uit- of weggeven. Je kunt het niet opsparen. Tijd ‘is’.

Ritmisch werken en leven

De tijd en haar eenheden weer gaan zien en ervaren als cyclisch haalt de druk eraf. Er is namelijk altijd weer een dag, een week, een maand of een jaar. Je hebt niet maar één kans. Morgen is er weer een dag.

Een nieuw jaar is de overgang van 31 december naar 1 januari. Laten we dat zien als de administratie die gedaan moet worden, je moet ergens een streep trekken. Los van die administratie is een nieuw jaar het overgaan van het ene seizoen in het andere, en dat heeft tijd nodig. Het is iedere keer ook net weer iets anders. De krokussen komen niet ieder jaar op dezelfde dag boven de grond, de lente laat soms even op zich wachten of is juist vroeg.

Iedere tuinder weet dat meebewegen met de seizoenen de enige optie is. Er tegenin werken heeft geen enkele zin😊. We zijn vergeten dat we, ooit, bedacht hebben wat een jaar, een maand, een week en een dag is en vooral hoe we daarmee omgaan. Je mag, nog steeds, ook wat anders doen. Je mag de winter gebruiken zoals de rest van de natuur om ons heen dat ook doet: om te rusten. Krachten op te bouwen. Om alles wat je in de lente, zomer en herfst ervoor gedaan en geleerd hebt even te laten liggen. Om in de komende lente daar weer op voort te bouwen.

Morgen weer een dag.

Het wordt vaak als een negatieve of lethargische uitspraak gezien, terwijl het in de ritmische interpretatie juist heel hoopvol is. Want net als dat het altijd weer lente wordt, is er ook altijd weer een nieuwe morgen. En een overmorgen. Steeds weer opnieuw, in een eindeloos ritme vol mogelijkheden.

Cyclisch ondernemen

Als ondernemer hoef je niet op 7 januari al je plannen voor het hele jaar klaar te hebben. Net zoals een tuinder niet op een specifieke dag alles voor het hele jaar in de grond stopt. Dat werkt niet.

Ik onderscheid drie belangrijke cycli die je helpen om vloeiender te ondernemen: je dag, je week en je jaar. Die laatste is een volledige cyclus van de vier seizoenen. Met elk seizoen zijn eigen energie en focus. In het klein kun je hetzelfde naar je dag kijken. Niet ieder moment van de dag is hetzelfde en daar kun je gebruik van maken. Dat is goed voor de kwaliteit van je werk en je energie. De week is een sterk ingeburgerde culturele cyclus en ook daar kun je mee werken, in plaats van je er doorheen te worstelen.

Voor de zekerheid; ondernemers die ik hierover spreek vragen zich vaak af hoe je in periodes zoals de winter, het voor elkaar krijgt om niet te (hoeven) werken. Dat mag je zo organiseren natuurlijk, maar in principe werk je het hele jaar door. Je past wel je tempo en intensiteit aan en je neemt vakantie op het moment dat dat het meest logisch is, rond midwinter. Maar je hoeft dus niet te stoppen met werken.

In mijn maandelijkse webinar Regie over je kostbaarste bezit laat ik je zien hoe je kunt starten met een dag, week en jaarritme. Je bent van harte welkom.

Dit is het verhaal van mijn grootste niet-gelukt-ing

In 2018 stelde ik mijn vader voor om het gesprek dat we al jaren aan de eettafel voerden om te zetten in actie. Dat gesprek ging over lastechniek en vakmanschap. Het ging over hoe dat laatste in veel vakgebieden uit de mode aan het raken was. Minder vakmanschap door automatisering en robots. Door de visie van Nederland om een kennisland te zijn. Door de (valse?) belofte aan jonge mensen dat je beter af bent met een kantoorbaan.

Een robot kan niet lassen

Dat was mijn vaders favoriete voorbeeld. Een robot is zo goed als zijn programmeur of operator. Robots kunnen prima laswerk voor je verrichten, maar als je als programmeur of operator geen verstand hebt van lastechniek bakt (pun intended) die robot er vervolgens ook niks van. Nog erger wordt het als er een fout optreedt. Die robot kan dat niet oplossen. Daar is een mens met kennis, vakkennis, voor nodig.

Een vak leren was nog nooit zo moeilijk

Aangezien mijn vader al ruim veertig jaar actief was in het lasvak, had hij veel zien komen en gaan. Maar wat hem echt aan het hart ging (en gaat) was de achteruitgang van opleidingen en daarmee de kennis en vaardigheden van volgende generaties. De praktische opleidingen worden steeds meer samengevoegd, waardoor ieder vak op zich te weinig tijd en aandacht krijgt. De echte vakman of-vrouw als leraar, met veel praktische kennis en ervaring, is er bijna niet meer. De praktijklessen worden soms zelfs gegeven door de leraar Duits of geschiedenis, omdat die het meeste technische affiniteit heeft. Dan is het natuurlijk heel moeilijk om zoiets ongrijpbaars als “liefde voor het vak” over te dragen.

We kunnen het ook zelf doen

Toen een lopende opdracht nogal abrupt aan zijn einde kwam er meer denkruimte en werkte ik op een middag de globale opzet van een online platform uit. Het idee was om de kennis van vakmensen zoals mijn vader vast te leggen en deelbaar te maken voor bestaande en nieuwe vakmensen. De praktische kennis die precies niet in boeken te vinden is.

We hadden het namelijk ook altijd over de kloof tussen theorie en praktijk. Of zoals de Amerikaanse honkbalspeler Yogi Berra zei:

In theorie is er geen verschil tussen theorie en praktijk. In de praktijk is dat er wel.

De kennis die je alleen kunt opdoen als je aan de slag gaat, dat was onze focus. Die wilden we, in verschillende vormen, beschikbaar maken. Een hele uitdaging, maar daar hou ik wel van.

We bouwden een platform

In de lente van 2018 zijn we gaan praten, schrijven, bouwen. We ontwierpen een tweetalige website die in de winter van dat jaar live ging. We schreven artikelen en e-books, maakten infographics, video’s, animaties en uiteindelijk zelfs vlogs. We maakten zelfs een begin met het opzetten van een community, met bijbehorende app. Er sloten meesters aan; vakmensen die hun kennis beschikbaar wilden maken.

Ik leerde hoe je vakkennis uit de hoofden van die oude rotten in het vak haalt. Want vertellen hoe je iets vanaf stap 1 moet doen, is niet eenvoudig als je dat al 40 jaar doet en onbewust bekwaam bent. Nu kwamen mijn eigen technische opleiding en de kunst van het vragen “waarom” me heel goed van pas.

We leerden hoe je het zo opschrijft of presenteert dat mensen die net beginnen er ook echt wat aan hebben. Mijn vader, op dat moment begin 70, leerde Engels, verdiepte zich in schrijven voor beginnende vakmensen, zat dagen aan een stuk alles wat hij wist op te schrijven, maakte presentaties en was actief op LinkedIn.

Wat hebben we een lol gehad! Wat hebben we vaak gedacht dat we knettergek waren. En wat waren we blij met de feedback die we kregen. Horen dat mensen de aangeboden informatie waardevol en behulpzaam vinden is echt een kick. De artikelen werden wereldwijd gevonden en gelezen. De infographics ook. De animaties die we hadden laten maken kregen juist van de mensen met verstand van zaken hele goede reviews.

Het bestaat niet meer

Toch hebben we het maken van nieuwe content in 2022 stopgezet en heb ik begin 2024 alles offline gehaald. Dat klinkt gek en een deel van mij, van ons, vindt dat ook nog steeds gek. Want hoe enthousiast de reacties ook waren, er waren twee fundamentele problemen.

Wat mag het kosten?

Allereerst is het niet gelukt om een verdienmodel te ontwikkelen dat op zijn minst kostendekkend zou zijn. Ongeacht hoe we het vormgaven, mensen waren niet bereid er structureel en voldoende, voor te betalen.

Vakkennis beschikbaar maken, in zeer uiteenlopende vormen, is een tijdsintensieve bezigheid. Animaties laten maken is kostbaar. Goede infographics uitdenken waar beginners en gevorderden wat aan hebben kosten heel wat hoofdbrekens en iteraties. Het is niet voor niks dat de boeken en syllabi van de Nederlandse lasopleidingen nauwelijks herzien en ge-updatet worden.

Zonder zicht op een platform dat kostendekkend kon zijn heb ik er ook voor gekozen de subsidie-aanvraag die ik onderzocht niet door te zetten. Het klopte niet om daarvan afhankelijk te worden.

Wij doen het (te) anders

De gevestigde orde van de Nederlandse laswereld hield de deur gesloten. Natuurlijk is dat mijn perceptie. Feit is dat er geen doorkomen aan was. Allerlei organisaties, branchevertegenwoordigers, scholingsinstituten, enzovoort vonden wat we maakten enorm interessant en zelfs een nodige toevoeging aan het bestaande. Er was zeker interesse, ook om samen te werken. Maar dan wel op basis van exclusiviteit of ingebed in bestaande structuren. Wat in beide gevallen zou betekenen dat we de identiteit van ons platform zouden moeten opgeven.

In het (praktijk)onderwijs heb ik twee obstakels ervaren. Er waren nog maar weinig vakmensen aanwezig die op waarde konden schatten wat we probeerden te doen. Dat maakte een gesprek over hoe het toegepast kon worden heel moeilijk. En niets van wat wij deden was voorzien van de noodzakelijke stempels, certificaten en andere garanties. Dat had niets te maken met de kwaliteit, maar alles met hoe de processen waren ingericht.

Daar moest ik dan vaak ook wel om lachen, want iedereen wilde heel graag met pap over lastechniek praten en zijn advies horen. We hebben ze maar niet verteld dat hij vooral 40 jaar ervaring had en weinig diploma’s of certificaten 😉.

Het werd dus een niet-gelukt-ing

Voor ik het begin 2024 allemaal definitief offline gehaald heb zijn er nog gesprekken geweest met partijen die in ieder geval de content zouden willen of kunnen overnemen. Helaas was zelfs de grootste vertegenwoordiger van de metaalbranche in Nederland daar niet de juiste partij voor. Het eerlijke antwoord was dat als ze het zouden overnemen, alles op een schap zou belanden omdat ze geen idee hadden wat ze ermee moesten.

Dus is het niet gelukt.

En ook niet mislukt. Dat zou het pas zijn als we het niet geprobeerd hadden.

Een goed idee is geen garantie

Ook goede ideeën halen het soms (vaak?) niet. We hebben echt iets waardevols neergezet en ik heb ruim drie jaar intensief samengewerkt met mijn vader. Dat is onbetaalbaar. Maar ik heb ook in actie gezien dat dat-doen-we-altijd-al-zo echt de spreekwoordelijke nekslag is voor verandering en vooruitgang. Vasthouden aan wat ooit goed werkte, niet willen of kunnen zien dat er dingen zijn veranderd en dat een nieuwe route nodig is – het zijn voor mij de meest frustrerende momenten geweest.

We hadden er flink de balen van. We zijn samen boos geweest en gefrustreerd.

Er is heel veel tijd en liefde in gestopt en ik heb er veel geld in gestoken. Dat alles is geen garantie. Nooit. We hebben Welding Academy samen heel bewust afgesloten. Bedroefd omdat het niet gelukt is en dankbaar voor alles wat het ons gebracht heeft.

Samenwerken met mij – een waarschuwing vooraf

Als je met mij gaat samenwerken, en vooral als je kiest voor Werk maken van je bedrijf, geef ik je bij deze een waarschuwing vooraf. Na ongeveer anderhalve maand vraag je je waar je aan begonnen bent.

Als we ongeveer zo lang aan het werk zijn voelt het voor mijn klanten namelijk vaak als chaos, lichte tot zware paniek, een eindeloze tunnel en eerder teruggang dan vooruitgang. We hebben in die eerste anderhalve maand alles vastgepakt, omgedraaid, opgeschud en dapper bevraagd. Dat voelt alsof er niks meer klopt en het ook nooit meer goed komt.

Toch is dat niet zo😅 Vrij snel na dit punt beginnen de stukjes ineens (of zo lijkt het) op hun plek te vallen. Dan heeft de tunnel weer licht aan het einde en dat is geen trein, maar gewoon de weg vooruit. 🛣️

Werk maken van je bedrijf: voor als je de weg kwijt bent

Dit pakket is speciaal voor zelfstandig ondernemers die al een tijdje bezig zijn, maar het gevoel hebben dat ze ronddraaien in cirkeltjes en dat de stevigheid (onder hun voeten of in overtuiging) waar ze ooit mee begonnen wat wiebelig is geworden. Dat is niet zo heel gek. Na anderhalf tot twee jaar heb je genoeg werk gedaan om voelen of je nog de goede richting op gaat. Als dat niet zo is merk je dat, zonder dat je heel duidelijk het probleem kunt aanwijzen.

De symptomen zijn minder plezier in wat je doet. Grotere moeite met beslissingen nemen. Marketing, misschien toch al niet je favoriete ondernemersklus, is een soort bezoeking aan het worden. Het kan zo heftig worden dat je je afvraagt of ondernemer worden wel de juiste keuze was. Misschien kom je op dat moment mij tegen, in het wild of online, en raakt het helder maken van je richting de juiste snaar. Dan is Werk maken van je bedrijf precies wat je nodig hebt.

Kort, krachtig en intens

Werk maken van je bedrijf is een soort van snelkookpan-samenwerking van drie maanden. Iedere maand is ongeveer een fase. Het is ook echt een samen-werking. Een combinatie van live en online ontmoetingen, veel uitwisseling van ideeën, teksten en advies. Ik bemoei me tegen veel dingen aan (lees: vragen, vragen en nog meer vragen) en laat je vooral eerst even stilstaan en dromen. Meestal gaat het ongeveer zo.

Maand 1 – de trage maand

We beginnen altijd met een live ontmoeting, zeker anderhalf en liever twee uur. Jij begint met vertellen en daarna stel ik je vragen. Veel vragen. Om je na te laten denken over waar je aan werkt, in welke context je dat doet, waar je naartoe wilt en over voor of met wie je werkt. Welk verschil maak je of wil je maken? En ook, waar droom je van? Wat is je beeld bij “ooit…..”?

Ik hoef en verwacht niet direct antwoorden. In onze Notion-omgeving zorg ik dat er een begeleidend schrijven klaarstaat waar deze vragen op gestructureerde wijze weer terugkomen. Daar werken we na de ontmoeting samen in verder. A-synchroon, zodat er altijd tijd is om na te denken en te voelen over wat we schrijven.

Dit eerste deel zorgt voor een gevoel van traagheid, want nadenken vraagt tijd en een beetje afstand. We gaan eerst even stilstaan. Meestal willen klanten graag beginnen. Hup, stappen vooruit zetten, website aanpassen en dóór. Maar om je echt goed te kunnen helpen wil ik eerst even terug. Een laagje dieper. Op zoek naar de kern, op zoek naar ooit. Dat voelt langzaam.

Maand 2 – de verwarde maand

De vertraging levert eigenlijk altijd verrassende inzichten op. Een nieuwe vorm van werken, een totaal onverwachte dienst, een doelgroepomschrijving die je op een goede manier kippenvel bezorgt. Dat soort dingen.

In deze maand vraag je je niet alleen af of alles wat je tot nu toe hebt gedaan niet goed was, maar als kers op de taart ga ik er ook nog wat van vinden. En hoe liefdevol ik het ook vraag, ik ben scherp en wil weten hoe het echt zit. Alleen op die manier komen we namelijk voorbij dat stemmetje in je hoofd dat overal wat van vindt. Dan komen we bij wat er echt toe doet. Bij dat wat heel spannend voelt, omdat het de kern is van jou en je bedrijf.

Als je tegelijk een beetje kriebels in je buik en een glimlach op je gezicht krijgt van wat er tevoorschijn komt, dan hebben we de goede richting te pakken.

Maand 3 – de puzzel leggen maand

Die heldere richting levert veel op. Puzzelstukjes die op hun plek vallen, logica die niet te ontkennen valt en een verhaal wat verteld moet worden. Je krijgt direct weer zin in je werk. Nog gekker, je krijgt (weer) zin in netwerken en verkopen. Echt. Als het verhaal klopt en je weet hoe je dat kunt doen op een manier die bij je past, dan is zelfs dat ineens een stuk leuker.

Wees niet verbaasd als je over begint te lopen met plannen. Als blijkt dat veel van de puzzelstukjes gewoon al die tijd al aanwezig waren. Maar zolang de randjes niet gelegd waren had je geen idee waar je ze moest laten. Het leken losse flodders die niet pasten of nergens bij hoorden. Tot ze deze maand precies op hun plek vallen.

In de derde maand maken we dus grote stappen en komt het moment dat je voelt dat je weer verder kunt. Met hernieuwd zelfvertrouwen en een fijn plan. En met een stevig geloof dat je de wereld mooier achterlaat dan je haar vond.

Ben je er klaar voor?

Het juiste moment bestaat niet zeggen ze. Toch is een aantal zaken belangrijk als je deze samenwerking wilt aangaan.

• Zorg voor een voldoende stevige financiële basis. Dat wil zeggen dat je salaris nooit door mijn facturen (of die van een ander) in gevaar komt. Dat kan omdat je gewoon voldoende werk hebt of omdat je een spaarpot hebt opgebouwd. Is je financiële basis (nog) niet voldoende? Probeer dan eens mijn gratis versie van Werken aan je bedrijf.
• Reserveer tijd. Reken erop dat je best wat tijd zult besteden aan nadenken en schrijven als we samen aan het werk zijn. Dus deze samenwerking aangaan als je voor 110% vol zit met werk is niet verstandig. Een exacte ureninschatting is lastig, want hoe vat je nadenken (tijdens de afwas, onder de douche, in de sportschool) samen? Maar weet dat hoofdruimte belangrijk is om er het meeste uit te halen.
• Je mag me alles vragen. Ook tussen de afspraken door. Ik geloof dat het belangrijk is dat je dit doet zodat je je gesteund voelt, want het kan allemaal best wel op z’n kop komen te staan. Dus bij paniek of iets te vieren; even bellen of contact via Signal is gewoon ok.
• Het pakket verlengen kan niet. Ik hou de prijs van dit pakket op dit niveau door een vast stramien als basis te nemen en omdat ik hoop dat het zo meer ondernemers de kans geeft om er gebruik van te maken. Samen verder werken kan natuurlijk wel! Dan bespreken we eerst wat je nodig hebt en doe ik je op basis daarvan een vervolgvoorstel.

Na dit alles (nog) nieuwsgierig(er) naar dit pakket?  Ga dan naar Werk maken van je bedrijf. 

Je kent het wel. Je zit ergens mee en vraagt advies. De reactie: “Maak gewoon een marketingkalender.” Of: “Geef even concrete feedback.” Of misschien: “Het is simpel, wees gewoon transparant.”

En daar zit je dan. Met advies waar je niets mee kunt. Dan is het niet onbetaalbaar, maar gewoon duur. 

De rode vlaggen in advies

Als ik advies hoor met woorden als “even”, “gewoon” of “simpel”, gaan mijn alarmbellen rinkelen. Deze woorden zijn rode vlaggen. Ze suggereren dat iets vanzelfsprekend is, terwijl dat voor de ontvanger vaak helemaal niet zo is.

Een marketingkalender maken is niet eenvoudig als je er nog nooit een hebt gemaakt. Feedback geven doe je niet “even” – want wat is eigenlijk goede, concrete feedback? En “transparant zijn” is niet gewoon en ook niet simpel. Transparantie is een delicaat onderwerp: wat wil, moet en kun je wel of niet delen?

Ik was zelf eens onderdeel van een groeiend bedrijf waar we worstelden met onze marketingstrategie. Een consultant adviseerde ons: “Jullie moeten gewoon consistenter zijn in jullie content.” Goed advies in theorie. Maar zonder hulp bij de praktische invulling stonden we nog steeds met lege handen.

Goede adviseurs (h)erkennen complexiteit

De complexiteit van de uitdagingen waar je als ondernemer voor staat. Ze weten dat geen enkele uitdaging “simpel” is als je er middenin zit.

Ze begrijpen:

• Dat een nieuwe vaardigheid leren tijd en begeleiding vraagt
• Dat wat voor hen vanzelfsprekend is, voor jou nieuw terrein kan zijn
• Dat kennis overdragen meer is dan alleen vertellen wat te doen

Van “weten wat” naar “weten hoe”

Dat is het grote verschil. Iemand kan best weten dát ze een contentplanning nodig heeft, maar niet weten hóe ze dat effectief aanpakt. Een factuur sturen klinkt simpel, tot je voor het eerst moet doen en geen idee van de regels die van toepassing zijn.

Echte waarde ontstaat pas als je niet alleen weet wat je zou moeten doen, maar ook hoe je het kunt implementeren op een manier die voor jou werkt. Het persoonlijk maken is ook een cruciaal deel van goed advies.

Hoe kies je de juiste ondersteuning?

Let bij het zoeken naar advies op:

• Wordt er rekening gehouden met jouw specifieke situatie?
• Krijg je naast advies ook praktische handvatten?
• Is er ruimte om samen te werken aan een oplossing?

Goede ondersteuning is nooit one-size-fits-all. Het is maatwerk dat past bij jouw uitdagingen, jouw tempo en jouw manier van werken.

Het idealistenvooroordeel: geitenwollen sokken en preken

Het woord “idealist” roept niet bij iedereen een positief beeld op. Het wordt vaak geassocieerd met geitenwollen sokken, een pessimistische kijk op de wereld en opdringerige idealen.

Er hangt een sfeer van perfectionisme en nooit goed genoeg omheen. Precies de dingen die ervoor zorgen dat er niks verandert. Perfectionisme werkt verlammend. Als het nooit goed genoeg is lever je dus nooit wat op.

Als idealisme overweldigt

Ik kan ook overvallen worden door wat er allemaal niet goed gaat. Door de bende die we er met z’n allen van maken. Ik kan mopperen tegen de tv als ik reclame zie voor onzinproducten (geurbolletjes voor in je wasmachine, anyone 🙄).

De moed zakt me in de schoenen als ik zie hoe moeilijk het gemaakt wordt om andere keuzes te maken. Hoeveel tijd, geld en aandacht daaraan besteed wordt. Als ik daar te lang bij stil sta, ben ik zo ex-idealist. Ik heb er namelijk geen directe invloed op. Die dingen veranderen is te groot voor mij in mijn eentje.

Kleine stappen, in je eigen tempo

Als ik het klein en dicht bij mezelf hou heb ik wel invloed. Ik kan andere keuzes maken. Ik kan dingen laten of juist wel doen.

Stapje voor stapje kan ik mijn leven en werk anders inrichten. Weg blijven van perfectionisme om niet stil te vallen. 100% vegetarisch eten lukt nog niet, 80% wel. (En als je nu de neiging voelt om iets over “eigenlijk veganistisch” te roepen – zie de volgende paragraaf).

Het ideaal is minder spullen in combinatie met niets nieuws kopen. Maar als het matras aan vervanging toe is, komt er toch echt geen tweedehandsje. Voor meubels, kleding of een extra bloempot is dat een ander verhaal. Ik blijk nog blij te worden van de zoektocht ook😊 Een mooie tafel vinden of een Keulse pot aan mijn verzameling toevoegen is zoveel leuker dan nieuw kopen.

Van preken naar doen

De idealist in mij heeft dat echt moeten leren. Want als de zaak je aan het hart gaat, dan wil je dat anderen met je meedoen. Je kunt het niet aanzien dat het niet “goed” gaat. Toch is dat het moment dat de idealist als irritant en opdringerig wordt ervaren. En met recht.

Ik ben niet gezellig als ik op mijn preekstoel zit. Het is ook helemaal niet effectief. Ik duw mensen alleen maar weg als ik ze blijf vertellen wat ze allemaal moeten en nog niet goed doen.

Vertellen over hoe ik stapje voor stapje dingen verander helpt wel. Of bijvoorbeeld mijn buurdochter uitnodigen mee te gaan naar de tweedehands kledingwinkel. Dat leverde in eerste instantie een flinke frons op😃 Inmiddels vraagt ze eens in de zoveel tijd of we weer eens naar de “kilo-winkel” kunnen. Want ze hebben er niet alleen leuke en bijzondere dingen, het is ook voor haar kledingbudget heel prettig.

En nee, ze koopt niet alleen tweedehands. Ze is 14 en zich bewuster van de impact die haar keuzes hebben dan ik was op die leeftijd. Dat is genoeg.

Praktisch idealisme: doen wat wél kan

Dat is waarom de term praktisch idealist de lading dekt. Doen wat kan, wat binnen je invloedsfeer en soms net een beetje buiten je comfortzone ligt.

• Niet mopperen. Niet op jezelf en niet op anderen.
• Volg mensen die je inspireren. Mensen die je aan het denken zetten, zonder dat je het gevoel krijgt dat je tekort schiet.
• Je kunt werken vanuit de overtuiging dat we allemaal tekort schieten. Of vanuit de overtuiging dat we allemaal doen wat we kunnen.
• Je mag kiezen. Kies wijs.