Dit is het verhaal van mijn grootste niet-gelukt-ing

In 2018 stelde ik mijn vader voor om het gesprek dat we al jaren aan de eettafel voerden om te zetten in actie. Dat gesprek ging over lastechniek en vakmanschap. Het ging over hoe dat laatste in veel vakgebieden uit de mode aan het raken was. Minder vakmanschap door automatisering en robots. Door de visie van Nederland om een kennisland te zijn. Door de (valse?) belofte aan jonge mensen dat je beter af bent met een kantoorbaan.

Een robot kan niet lassen

Dat was mijn vaders favoriete voorbeeld. Een robot is zo goed als zijn programmeur of operator. Robots kunnen prima laswerk voor je verrichten, maar als je als programmeur of operator geen verstand hebt van lastechniek bakt (pun intended) die robot er vervolgens ook niks van. Nog erger wordt het als er een fout optreedt. Die robot kan dat niet oplossen. Daar is een mens met kennis, vakkennis, voor nodig.

Een vak leren was nog nooit zo moeilijk

Aangezien mijn vader al ruim veertig jaar actief was in het lasvak, had hij veel zien komen en gaan. Maar wat hem echt aan het hart ging (en gaat) was de achteruitgang van opleidingen en daarmee de kennis en vaardigheden van volgende generaties. De praktische opleidingen worden steeds meer samengevoegd, waardoor ieder vak op zich te weinig tijd en aandacht krijgt. De echte vakman of-vrouw als leraar, met veel praktische kennis en ervaring, is er bijna niet meer. De praktijklessen worden soms zelfs gegeven door de leraar Duits of geschiedenis, omdat die het meeste technische affiniteit heeft. Dan is het natuurlijk heel moeilijk om zoiets ongrijpbaars als “liefde voor het vak” over te dragen.

We kunnen het ook zelf doen

Toen een lopende opdracht nogal abrupt aan zijn einde kwam er meer denkruimte en werkte ik op een middag de globale opzet van een online platform uit. Het idee was om de kennis van vakmensen zoals mijn vader vast te leggen en deelbaar te maken voor bestaande en nieuwe vakmensen. De praktische kennis die precies niet in boeken te vinden is.

We hadden het namelijk ook altijd over de kloof tussen theorie en praktijk. Of zoals de Amerikaanse honkbalspeler Yogi Berra zei:

In theorie is er geen verschil tussen theorie en praktijk. In de praktijk is dat er wel.

De kennis die je alleen kunt opdoen als je aan de slag gaat, dat was onze focus. Die wilden we, in verschillende vormen, beschikbaar maken. Een hele uitdaging, maar daar hou ik wel van.

We bouwden een platform

In de lente van 2018 zijn we gaan praten, schrijven, bouwen. We ontwierpen een tweetalige website die in de winter van dat jaar live ging. We schreven artikelen en e-books, maakten infographics, video’s, animaties en uiteindelijk zelfs vlogs. We maakten zelfs een begin met het opzetten van een community, met bijbehorende app. Er sloten meesters aan; vakmensen die hun kennis beschikbaar wilden maken.

Ik leerde hoe je vakkennis uit de hoofden van die oude rotten in het vak haalt. Want vertellen hoe je iets vanaf stap 1 moet doen, is niet eenvoudig als je dat al 40 jaar doet en onbewust bekwaam bent. Nu kwamen mijn eigen technische opleiding en de kunst van het vragen “waarom” me heel goed van pas.

We leerden hoe je het zo opschrijft of presenteert dat mensen die net beginnen er ook echt wat aan hebben. Mijn vader, op dat moment begin 70, leerde Engels, verdiepte zich in schrijven voor beginnende vakmensen, zat dagen aan een stuk alles wat hij wist op te schrijven, maakte presentaties en was actief op LinkedIn.

Wat hebben we een lol gehad! Wat hebben we vaak gedacht dat we knettergek waren. En wat waren we blij met de feedback die we kregen. Horen dat mensen de aangeboden informatie waardevol en behulpzaam vinden is echt een kick. De artikelen werden wereldwijd gevonden en gelezen. De infographics ook. De animaties die we hadden laten maken kregen juist van de mensen met verstand van zaken hele goede reviews.

Het bestaat niet meer

Toch hebben we het maken van nieuwe content in 2022 stopgezet en heb ik begin 2024 alles offline gehaald. Dat klinkt gek en een deel van mij, van ons, vindt dat ook nog steeds gek. Want hoe enthousiast de reacties ook waren, er waren twee fundamentele problemen.

Wat mag het kosten?

Allereerst is het niet gelukt om een verdienmodel te ontwikkelen dat op zijn minst kostendekkend zou zijn. Ongeacht hoe we het vormgaven, mensen waren niet bereid er structureel en voldoende, voor te betalen.

Vakkennis beschikbaar maken, in zeer uiteenlopende vormen, is een tijdsintensieve bezigheid. Animaties laten maken is kostbaar. Goede infographics uitdenken waar beginners en gevorderden wat aan hebben kosten heel wat hoofdbrekens en iteraties. Het is niet voor niks dat de boeken en syllabi van de Nederlandse lasopleidingen nauwelijks herzien en ge-updatet worden.

Zonder zicht op een platform dat kostendekkend kon zijn heb ik er ook voor gekozen de subsidie-aanvraag die ik onderzocht niet door te zetten. Het klopte niet om daarvan afhankelijk te worden.

Wij doen het (te) anders

De gevestigde orde van de Nederlandse laswereld hield de deur gesloten. Natuurlijk is dat mijn perceptie. Feit is dat er geen doorkomen aan was. Allerlei organisaties, branchevertegenwoordigers, scholingsinstituten, enzovoort vonden wat we maakten enorm interessant en zelfs een nodige toevoeging aan het bestaande. Er was zeker interesse, ook om samen te werken. Maar dan wel op basis van exclusiviteit of ingebed in bestaande structuren. Wat in beide gevallen zou betekenen dat we de identiteit van ons platform zouden moeten opgeven.

In het (praktijk)onderwijs heb ik twee obstakels ervaren. Er waren nog maar weinig vakmensen aanwezig die op waarde konden schatten wat we probeerden te doen. Dat maakte een gesprek over hoe het toegepast kon worden heel moeilijk. En niets van wat wij deden was voorzien van de noodzakelijke stempels, certificaten en andere garanties. Dat had niets te maken met de kwaliteit, maar alles met hoe de processen waren ingericht.

Daar moest ik dan vaak ook wel om lachen, want iedereen wilde heel graag met pap over lastechniek praten en zijn advies horen. We hebben ze maar niet verteld dat hij vooral 40 jaar ervaring had en weinig diploma’s of certificaten 😉.

Het werd dus een niet-gelukt-ing

Voor ik het begin 2024 allemaal definitief offline gehaald heb zijn er nog gesprekken geweest met partijen die in ieder geval de content zouden willen of kunnen overnemen. Helaas was zelfs de grootste vertegenwoordiger van de metaalbranche in Nederland daar niet de juiste partij voor. Het eerlijke antwoord was dat als ze het zouden overnemen, alles op een schap zou belanden omdat ze geen idee hadden wat ze ermee moesten.

Dus is het niet gelukt.

En ook niet mislukt. Dat zou het pas zijn als we het niet geprobeerd hadden.

Een goed idee is geen garantie

Ook goede ideeën halen het soms (vaak?) niet. We hebben echt iets waardevols neergezet en ik heb ruim drie jaar intensief samengewerkt met mijn vader. Dat is onbetaalbaar. Maar ik heb ook in actie gezien dat dat-doen-we-altijd-al-zo echt de spreekwoordelijke nekslag is voor verandering en vooruitgang. Vasthouden aan wat ooit goed werkte, niet willen of kunnen zien dat er dingen zijn veranderd en dat een nieuwe route nodig is – het zijn voor mij de meest frustrerende momenten geweest.

We hadden er flink de balen van. We zijn samen boos geweest en gefrustreerd.

Er is heel veel tijd en liefde in gestopt en ik heb er veel geld in gestoken. Dat alles is geen garantie. Nooit. We hebben Welding Academy samen heel bewust afgesloten. Bedroefd omdat het niet gelukt is en dankbaar voor alles wat het ons gebracht heeft.

Je kent het wel. Je zit ergens mee en vraagt advies. De reactie: “Maak gewoon een marketingkalender.” Of: “Geef even concrete feedback.” Of misschien: “Het is simpel, wees gewoon transparant.”

En daar zit je dan. Met advies waar je niets mee kunt. Dan is het niet onbetaalbaar, maar gewoon duur. 

De rode vlaggen in advies

Als ik advies hoor met woorden als “even”, “gewoon” of “simpel”, gaan mijn alarmbellen rinkelen. Deze woorden zijn rode vlaggen. Ze suggereren dat iets vanzelfsprekend is, terwijl dat voor de ontvanger vaak helemaal niet zo is.

Een marketingkalender maken is niet eenvoudig als je er nog nooit een hebt gemaakt. Feedback geven doe je niet “even” – want wat is eigenlijk goede, concrete feedback? En “transparant zijn” is niet gewoon en ook niet simpel. Transparantie is een delicaat onderwerp: wat wil, moet en kun je wel of niet delen?

Ik was zelf eens onderdeel van een groeiend bedrijf waar we worstelden met onze marketingstrategie. Een consultant adviseerde ons: “Jullie moeten gewoon consistenter zijn in jullie content.” Goed advies in theorie. Maar zonder hulp bij de praktische invulling stonden we nog steeds met lege handen.

Goede adviseurs (h)erkennen complexiteit

De complexiteit van de uitdagingen waar je als ondernemer voor staat. Ze weten dat geen enkele uitdaging “simpel” is als je er middenin zit.

Ze begrijpen:

• Dat een nieuwe vaardigheid leren tijd en begeleiding vraagt
• Dat wat voor hen vanzelfsprekend is, voor jou nieuw terrein kan zijn
• Dat kennis overdragen meer is dan alleen vertellen wat te doen

Van “weten wat” naar “weten hoe”

Dat is het grote verschil. Iemand kan best weten dát ze een contentplanning nodig heeft, maar niet weten hóe ze dat effectief aanpakt. Een factuur sturen klinkt simpel, tot je voor het eerst moet doen en geen idee van de regels die van toepassing zijn.

Echte waarde ontstaat pas als je niet alleen weet wat je zou moeten doen, maar ook hoe je het kunt implementeren op een manier die voor jou werkt. Het persoonlijk maken is ook een cruciaal deel van goed advies.

Hoe kies je de juiste ondersteuning?

Let bij het zoeken naar advies op:

• Wordt er rekening gehouden met jouw specifieke situatie?
• Krijg je naast advies ook praktische handvatten?
• Is er ruimte om samen te werken aan een oplossing?

Goede ondersteuning is nooit one-size-fits-all. Het is maatwerk dat past bij jouw uitdagingen, jouw tempo en jouw manier van werken.

Een organisatie bouwen gaat “vanzelf”.

Een goede organisatie bouwen is heel andere koek

Je hebt een goed idee, begint met marketing en sales, het gaat goed, je neemt één, twee en nog meer mensen aan en tadaa: een organisatie. Tot zover het vanzelf gedeelte. Want ook dit is natuurlijk hard werken, met ups en downs. Het kan zomaar jaren duren.

Een goede organisatie vraagt nog iets meer van je. Allereerst een idee, een beeld, een visie van wat een goede organisatie is. En dan de moed om dat waar te maken.

Moed? 🤔

Een goede organisatie gaat over goed zijn voor de mensen die er werken

Zodat zij goed zijn voor je klanten. Dat is de volgorde. En die is niet makkelijk. Volgens sommigen niet eens logisch.

Een organisatie bouwen waar je mensen je beste marketeers zijn, is mooi en moeilijk werk. Het zit in alle details. In hoe je met elkaar praat, luncht en werkt. In wat je niet zegt en wel denkt, in welke voorzieningen beschikbaar zijn, in de verandering of consistentie van gedrag als er een klant of leverancier op bezoek komt.

Mensen doen niet wat je zegt, ze doen wat je doet. Ze zien, horen en voelen alles. Ook als jij denkt dat het buiten beeld gebeurt.

Een goede organisatie bouwen gaat niet over je product, niet over je dienst, niet over je service of winstpercentage. Waar het wel over gaat, kan ik je niet vertellen zonder je te leren kennen. Dat kan ik pas als ik snap waar je ’s morgens voor opstaat.

Je krijgt nu dus ook niet de vijf succesfactoren, of het dan-komt-het-zeker-weten-goed-programma. Het beste advies dat ik je ongezien kan geven? Als je als ondernemer mensen gaat aannemen, krijg je er een taak bij

het bouwen van een goede organisatie

Zorg dat die taak prioriteit krijgt, wat er ook gebeurt.

Maar welk boekje dan?

“Dus ik doe het volgens het boekje”, zei ze

Dat bracht me van mijn stuk, want ik weet van geen boekje. Niet als het over het bouwen van je onderneming gaat, tenminste😊

Natuurlijk zijn er leidraden, principes, processen, protocollen, concepten enzovoort enzoverder.

Hoe je die gebruikt of juist niet, in welke volgorde en tot in detail of juist alleen op hoofdlijnen, is aan jou. Dat is ook precies wat het zo ingewikkeld kan maken. Er is geen blauwdruk die je gegarandeerd succes oplevert*

Dus dat boekje schrijven we samen

In potlood, want onderweg veranderd er van alles en dan kan een gum nog wel eens van pas komen. Ik ben een veelvraat als het gaat om de genoemde leidraden, principes, processen, protocollen, concepten enzovoort. Ik reik ze aan en samen beslissen we of ze bij jou passen.

Dat wordt een boekje dat je nog lang kunt gebruiken en steeds kunt aanvullen.

Dus ja, je doet het volgens het boekje. Jouw boekje! En ik werk graag een tijdje met je mee om dat boekje samen te stellen. 🙏🏻

*Ook die van goeroe’s niet, nee. De mensen die het probeerden en niet het beloofde succes haalden, hoor je over het algemeen niet zo snel. Dat is heel begrijpelijk, als je daar geleerd hebt dat succes 100% je eigen verdienste is en falen (wat dat dan ook is) dus ook echt alleen aan jou ligt.

Het idealistenvooroordeel: geitenwollen sokken en preken

Het woord “idealist” roept niet bij iedereen een positief beeld op. Het wordt vaak geassocieerd met geitenwollen sokken, een pessimistische kijk op de wereld en opdringerige idealen.

Er hangt een sfeer van perfectionisme en nooit goed genoeg omheen. Precies de dingen die ervoor zorgen dat er niks verandert. Perfectionisme werkt verlammend. Als het nooit goed genoeg is lever je dus nooit wat op.

Als idealisme overweldigt

Ik kan ook overvallen worden door wat er allemaal niet goed gaat. Door de bende die we er met z’n allen van maken. Ik kan mopperen tegen de tv als ik reclame zie voor onzinproducten (geurbolletjes voor in je wasmachine, anyone 🙄).

De moed zakt me in de schoenen als ik zie hoe moeilijk het gemaakt wordt om andere keuzes te maken. Hoeveel tijd, geld en aandacht daaraan besteed wordt. Als ik daar te lang bij stil sta, ben ik zo ex-idealist. Ik heb er namelijk geen directe invloed op. Die dingen veranderen is te groot voor mij in mijn eentje.

Kleine stappen, in je eigen tempo

Als ik het klein en dicht bij mezelf hou heb ik wel invloed. Ik kan andere keuzes maken. Ik kan dingen laten of juist wel doen.

Stapje voor stapje kan ik mijn leven en werk anders inrichten. Weg blijven van perfectionisme om niet stil te vallen. 100% vegetarisch eten lukt nog niet, 80% wel. (En als je nu de neiging voelt om iets over “eigenlijk veganistisch” te roepen – zie de volgende paragraaf).

Het ideaal is minder spullen in combinatie met niets nieuws kopen. Maar als het matras aan vervanging toe is, komt er toch echt geen tweedehandsje. Voor meubels, kleding of een extra bloempot is dat een ander verhaal. Ik blijk nog blij te worden van de zoektocht ook😊 Een mooie tafel vinden of een Keulse pot aan mijn verzameling toevoegen is zoveel leuker dan nieuw kopen.

Van preken naar doen

De idealist in mij heeft dat echt moeten leren. Want als de zaak je aan het hart gaat, dan wil je dat anderen met je meedoen. Je kunt het niet aanzien dat het niet “goed” gaat. Toch is dat het moment dat de idealist als irritant en opdringerig wordt ervaren. En met recht.

Ik ben niet gezellig als ik op mijn preekstoel zit. Het is ook helemaal niet effectief. Ik duw mensen alleen maar weg als ik ze blijf vertellen wat ze allemaal moeten en nog niet goed doen.

Vertellen over hoe ik stapje voor stapje dingen verander helpt wel. Of bijvoorbeeld mijn buurdochter uitnodigen mee te gaan naar de tweedehands kledingwinkel. Dat leverde in eerste instantie een flinke frons op😃 Inmiddels vraagt ze eens in de zoveel tijd of we weer eens naar de “kilo-winkel” kunnen. Want ze hebben er niet alleen leuke en bijzondere dingen, het is ook voor haar kledingbudget heel prettig.

En nee, ze koopt niet alleen tweedehands. Ze is 14 en zich bewuster van de impact die haar keuzes hebben dan ik was op die leeftijd. Dat is genoeg.

Praktisch idealisme: doen wat wél kan

Dat is waarom de term praktisch idealist de lading dekt. Doen wat kan, wat binnen je invloedsfeer en soms net een beetje buiten je comfortzone ligt.

• Niet mopperen. Niet op jezelf en niet op anderen.
• Volg mensen die je inspireren. Mensen die je aan het denken zetten, zonder dat je het gevoel krijgt dat je tekort schiet.
• Je kunt werken vanuit de overtuiging dat we allemaal tekort schieten. Of vanuit de overtuiging dat we allemaal doen wat we kunnen.
• Je mag kiezen. Kies wijs.

Resultaat is een gevolg

Van heel veel, kleine en grotere, stappen. Zonder garanties.

Het bereiken van het gewenste resultaat of doel gaat waarschijnlijk anders en langzamer dan je dacht.

Focus op het resultaat is hoop 🤞🏻 als strategie. Dat werkt niet. Focus op de tactieken, de acties om ergens te komen.

Wat moet je doen, dat samen logischerwijs tot het gewenste resultaat leidt? Doe dat vaak, consistent en bewust. Dat is vooruitgang. Daar heb je invloed op, controle over zelfs.

Het voelt goed als je vooruitgang boekt

Dat kan iedere dag of week. Het helpt om het vol te houden.

Kijk ondertussen af en toe met een schuin oog naar het resultaat. Gaat dat het de goede kant op? Dan vooral doorgaan. Zit er weinig beweging in? Of gaat het een verkeerde kant op? Stuur bij! Pas je acties aan. Als je stappen klein zijn is dat goed te doen.

Vraag jezelf af wat je verwachtte dat er zou gebeuren en wat er werkelijk gebeurd. Het verschil daartussen (dat er altijd zal zijn) is wat je geleerd hebt.

En bedenk; wat er werkelijk gebeurd kan ook beter zijn dan je verwacht had!

Dus bepaal je richting (ooit), bepaal doelen om die kant op te bewegen voor de komende 12 weken, bepaal tactieken of acties per doel die je consistent uitvoert.

De discipline om je aan die afspraken met jezelf te houden gaat het verschil maken. Dat zal niet altijd makkelijk zijn of vanzelf gaan.

Een wekelijkse evaluatie helpt om dat vol te houden. Dat samen met iemand doen is ook een goed idee. Als je weet dat je uit moet leggen waarom je iets niet gedaan hebt, werkt dat als een stok achter de deur. Tegelijk is het ook heel fijn als iemand met je meedenkt als je wilt bijsturen of je aan moedigt om het vol te houden.

De theorie en de praktijk. De wens en de werkelijkheid. Het plan en de planning.

Vaak gaan we er vanuit dat die twee hetzelfde zijn

Je bedenkt iets. Hoe het zal gaan. Wat het resultaat gaat zijn. Hoe je het gaat uitvoeren.

🙄 En dan gaat het anders. Komt er iets anders uit en loopt je plan in de war. Altijd.

Want alles wat we bedenken is een aanname

Die getest moet worden. Die nooit 100% zal uitkomen. In ieder geval niet als je het hebt over de dingen die echte impact hebben op je werk en je leven.

Dat geeft niks. Als alles een experiment is (en dat is het), dan kan het niet fout gaan. Dàt is wat we moeilijk vinden. Als het niet gaat zoals we bedacht hadden is het dus fout. Alsof er maar twee smaken zijn; goed en fout. Niet waar. Er zijn een heleboel smaken van goed.

Dit stukje kwam uit mijn toetsenbord rollen dankzij een boek. Natuurlijk😃 

Toen ik samen met mijn vader werkte aan Welding Academy 👩🏻‍🏭 (over experimenten gesproken!) gebruikten we vaak het bekende citaat van Yogi Berra over theorie en praktijk.

In theory there is no difference between theory and practice. In practice there is.

Vanaf nu is het citaat uit Alkibiades van Ilja Leanord Pfeijffer mijn nieuwe favoriet.

In theorie is alles doordacht, als een stappenplan naar een onvermijdelijke resultaat, maar vervolgens weigert de praktijk de hoffelijkheid op te brengen om aan de theorie te gehoorzamen. Niets is zo hinderlijk voor een strateeg als de werkelijkheid.

Schrijf em over

Print em uit. Hang em ergens in het zicht. Dat helpt.

Discipline en vrijheid. Mooie woorden met interessante effecten 😊 Discipline is voor velen een “jaja, maar nu even niet” woord. Terwijl vrijheid; dat willen we allemaal! Liefst meer dan we nu ervaren.

Discipline is je afspraken en beloften nakomen

Dat lukt meestal goed als er anderen bij betrokken zijn. Al zie ik ook dat er veel beloften gedaan worden om iets te doen en dat die om diverse redenen niet nagekomen worden. We kennen allemaal het overleg waarbij de actielijst van het vorige overleg integraal overgenomen kan worden. Wegens druk, geen tijd en andere prioriteiten. Dus we komen wel opdagen voor het overleg, maar met lege handen 🤔

Ook de afspraken met jezelf

Wat vaak vergeten wordt is dat discipline ook afspraken met en beloften aan jezelf nakomen is. Hoe je je tijd het beste gebruikt bijvoorbeeld. Om te werken aan de acties uit een overleg bijvoorbeeld.

Het is aan jou om daar tijd voor in te ruimen en je dan aan die afspraak met jezelf te houden. Dan zul je dus soms nee zeggen tegen andere verzoeken. Of je doet een voorstel voor wanneer je wel aan dat verzoek kunt voldoen.

De discipline om je tijd-en takenmanagement op orde te hebben dus. Het is respectvol omgaan met tijd. Die van jezelf en van anderen.

Dan zorgt discipline voor vrijheid

Dit is misschien een verrassing; de discipline om afspraken en beloften na te komen zorgt ervoor dat je vrijheid ervaart. Want vrijheid is niet de hele dag, week of maand achter de feiten aanhollen. Het is ook niet altijd ja zeggen tegen een ander of een extern verzoek, om dat vervolgens niet waar te kunnen maken.

Vrijheid is rust in je kop om na te denken vóór je iets doet of beloofd. Vrijheid is voldoende ruimte in je agenda om op te vangen dat dingen anders gaan. Niets gaat immers exact volgens plan. Vrijheid is naar huis gaan en je werk op je werk kunnen laten. In de wetenschap dat je het in beeld hebt en morgen weer op kunt pakken.

Aristoteles zei het al

Through discipline comes freedom

“Door discipline ontstaat vrijheid”. Hij bedoelt dat met een beetje discipline

• je rust ervaart (ipv chaos)
• je weet wat er te doen is (ipv iedere dag verrassingen)
• je voldoende tijd hebt (ipv altijd haast)
• je in een lekker tempo kunt werken (ipv alleen maar keihard werken)
• je de kwaliteit levert waar je blij van wordt en trots op bent (ipv nooit echt voldoening te ervaren)

Complete vrijheid is niet fijn

Als we het hebben over vrijheid bedoelen we vaak geen regels, geen afspraken, geen vragen van anderen. Toen ik ontslag nam was vrijheid ook een belangrijke drijfveer. Dacht ik.

Wat ik kreeg was ALLE vrijheid. Het sloeg me compleet uit het veld. Complete vrijheid is veel te groot.

Kaders had en heb ik nodig. Een plan, al is het op hoofdlijnen, geeft dat kader. Het maakt in één oogopslag de speelruimte helder. Als je de discipline opbrengt om de kaders te onderhouden ervaar je vrijheid.

Vrijheid in je werk

Natuurlijk kent vrijheid vele definities. Dit stuk gaat over vrijheid in je werk ervaren. Over doen wat je belangrijk vindt en waar je goed in bent. Over kunnen kiezen voor kwaliteit en werken zoals bij jou past.

Hoe dan? Dit is misschien een beetje een dooddoener, maar begin! Niet wachten tot de tijd er rijp voor is of je even minder te doen hebt.

Begin nu. Open je agenda en maak een eerste versie van je ideale werkweek. Plan een wekelijkse evaluatie in. Hou je er vanaf nu zoveel mogelijk aan. Perfect is niet het doel en af is het ook nooit. Iedere week even terug en vooruit te kijken gaat het verschil maken. Als je de discipline daarvoor opbrengt tenminste 😉

Beginnen is niet het moeilijkst. Volhouden wel.

Je richting is helder

Je marketing past helemaal bij je. Je doet wat je moet doen om AAN je bedrijf te werken. En dan gebeurd er niks. Geen mail, geen telefoontje, geen PM.

Je vertelt namelijk een echt verhaal. Geen trucjes, geen kunstmatige schaarste, geen korting voor snelle beslissers. Wat jij doet, doet ertoe. Wat jij doet is bedoeld om de wereld mooier achter te laten dan je haar vond. Dus ben je echt en eerlijk.

Dat is hard werken

Je loopt voorop en het duurt best lang voor mensen aangehaakt zijn. Of je raakt iets dat je potentiële klant liever nog even negeert.

Je begint vol goede moed en met bakken energie aan iets waarvan je weet dat het nodig is. Dat is het makkelijke stuk.

Volhouden als het nog stil blijft is het moeilijkst. De twijfel slaat toe. Praten tegen een zwart gat is nu eenmaal niet heel motiverend.

Dan zit er maar één ding op

Zoek een supporter! Vraag hulp. Blijf niet alleen doorwerken.

Als je het kunt en wilt betalen; bel mij. Maar eerlijk gezegd is het me om het even wie je belt. Zolang je maar iemand belt.

Dat wat ertoe doet, heeft altijd hulp nodig. Iedereen die een daverend verschil wil maken, heeft support nodig.

Dus. Wie ga je bellen?